لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا
ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻪ ﺳﺨﻦ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﺍی ﻣﻰ ﺷﻨﻮﻧﺪ ، ﻧﻪ ﻛﻠﺎم ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩی (٢٥)
إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا
ﻣﮕﺮ سخنی ﻛﻪ ﺳﻠﺎم ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﻠﺎم (٢٦)
آیه ۲۵ و ۲۶ سوره واقعه ، در توصیف بهشتیان
بچه که بودم با خودم میگفتم ینی بهشت چجور جاییه؟! . الان میفهمم و با تمام وجود درک میکنم بهشت جاییه که توش سسشر نمیشنوی! و این خود خود بهشته
پاشدم یه مهر برداشتم خودمو توی صف جا کردم. یه پیرمرده سمت چپ نشسته بود . یکم بعد ازمون خواسته شد جلوتر بیایم . توی همین فعل و انفعال پیرمرد مهر منو برداشته بود برا مهر دوم اش! هیچی دیگه مام چیزی نگفتیم رفتیم یه مهر دیگه آوردیم . تکبیر رو که دادن یه پیرمرد دیگه چست و چابک اومد مهر سابق منو برداشت از اون پایین یه نگا به پیرمرد اول کرد ، یه لایک نشون داد و رفت! از پره های دماغ پیرمرد کناری صدای دم و بازدم قوی میومد که نماز شروع شد.
خاطرات سمی سفر
جنایت میناب به ما ثابت کرد میشه بعد از حدود پنج ماه ، بازم تکه تکه های بچه ها رو تشیع کرد و یه عده هیچ واکنشی نداشته باشن . ثابت کرد قرمصاقی و توجیه کردن ته نداره .
من همیشه با خودم میگفتم چطور ممکنه در آخرالزمان جوی خون راه بیفته ؟ چطوری و با چه معیاری میشه اکثریت رو گناهکار دونست ؟ منتهی الان درکش برام راحت تره . ما هممون گناهکاریم . هممون.
تحت هیچ شرایطی نزدیکانتون رو به خانه سالمندان ، آسایشگاه ، توانبخشی یا هر کوفت دیگه ای نسپرید . شده توی پیاده رو کنار هم از گشنگی بمیرید این کار رو نکنید.
اطلس به بَر دلبر تاجِک عجب است
کین شاخَه بهار نَو بهاری طرب است
با طاقَه ی زردوزی و گِسوی دَراز
خورشید دُرَخشندهَ و مهتابِ شب است
من بی تو دمی قرار نتوانم کرد
احسان تو را شمار نتوانم کرد
گر بر تن من زبان شود هر مویی
یک شکر تو از هزار نتوانم کرد
ابوسعید
در امتداد نور بود که پرنده بال گشود . در امتداد خطی از رستگاری ، کشیده بر حجم جوشان ظلمت . انسان بر شیار زمین خیره نجوا کرد : ممکن نیست . زمین به سرفه چشم بر هم نهاد. باد ، همچنان که بر تلی از غبار می پیچید گفت محال است . صخره رخ در سایه فرو کشید و گفت باورش سخت است . افق ، و تنها افق بود که با لبخندی عمیق به بیکران نگریست و گفت : اما پرنده دیگر بال گشوده است.
* دلا مگر ز کدامین پیاله ...؟
...و زرد از پی زرد است باد در پی باد
ز هر چه بر سرم آورده این خزان ، فریاد...
پاییز است
ماهیگیران ساحل آتِک
با آوازی مادری گرم می شوند
گرداگرد شعله ای خرد
و من
پانتا اوپته عشق را می ستایم...
... عزیزم منتظر هستم. روز در ظلمت چه مدت است ، یا هفته؟ حالا آتش خاموش است و هوا بسیار سرد است. در واقع باید خود را به بیرون بکشانم ؛ اما تابش خورشید مانع است. افسوس روشنایی را در تماشای نقاشی ها و نوشتن این کلمات هدر داده ام . می میرم . می میرم غنی از عشق. و قبایل آنچه را که بلعیده اند، می چشند. بدن هایی که وارد شده ایم و چون رود بالا رفته ایم. ترس هایی که در آن ها نهان کرده ایم؛ مثل این غار متروک است. می خواهم بدنم نشانی از این داشته باشد. ما کشورهایی واقعی هستیم؛ نه خطوط کشیده شده بر نقشه ها با اسامی مردان؛ مردان مقتدر.
می دانم می آیی تا مرا به قصر بادها ببری! تنها چیزی که خواسته ام با تو قدم زدن در چنین مکانی است. در زمینی بدون نقشه ها. چراغ خاموش شده و من در تاریکی می نویسم...
The English Patient
1996
