نصف النهار گمشده

ترنم عشق 

صبا مگر دل ما را به هم گره بزند

كه من ترنم عشقي به خود نمي بينم

چو روي تو بودم سهل و چون مشگل

به هر دو حال من از روزگار دلگيرم

جواني ام همه طي شد به صد فسون وخيال

كنون چه سود ز وصلت كه خسته و پيرم

هزار تير ز مژگانت آمد و بنشست

به قلب من كه نشد در تو كارگر تيرم

خداست شاهد دردي كه سينه ام سوزاند

خدا گواست كه ديگر ز زندگي سيرم

مرا رها كن و همچون گذشته رويا باش

كه من به دام نگاهت حقيقتي ديرم

صبا نشد دل ما را به هم گره بزند

اگرچه بر سر زلفت هميشه زنجيرم

 

" از سروده هاي من "

 

 

 

آخرين حادثه

 

باز من خسته تر از ديروزم

وندر اين غربت سرد

اندك اندك ز غمت مي سوزم

باورم مي شود انگار اينجا

آخر فاصله است

و به چشمم همه ي دفتر شعر

كاغذ باطله است

امشب از خاطره هايت دورم

چشم هايت به كنار

امشب از ياد تو هم محرومم

من سكوتم

تو سر آغاز هزار آوازي

باز من خسته تر از ديروزم

گرچه با خاطر من همسازي

امشب از زورق مهتاب نموداري نيست

كنج ويرانه ي دل

بجز آواز مرا كاري نيست

آري انگار امشب

باز من خسته تر از ديروزم

و در اين فا صله ي نا محدود

آخرين حادثه ي امروزم

 

"‌ خام گفتيم اگر مي بخشيد "

 

باز تاريكي و من

 

من و تاريكي و فانوس خيال

من و بي نظمي روح

من و صد فكر پريشان و محا ل

دست هايم بي نور

رد پايم به دل برف رها

تو ز بي مقصدي  راه جدا

افق از پنجره زيباتر بود

آن زماني كه نسيم

پيچش زلف تو را افشا كرد

شايد از حادثه ي  غم ترسيد

كه چنين آه مرا رسوا كرد

باز تاريكي و من

و تو و دلخوشي بودن ماه

من ولي بي خبر از ظلمت شب

رد پايم به تن خسته راه

دست هايم بي نور

رد پايم در راه

باز تاريكي و من .

 

" خشت خاميست كه ما ساخته ايم "

 

 

 

      

" رويا "

ياد دارم كان شب

باز تنها بودم

آخرين شاخه ي شمع

گرم مي سوخت و من

فكر فردا بودم

               كه تو مي آيي و با آمدنت               

باز خواهم خنديد

باز در لرزش شمع

مي شود عشق به دستت بخشيد

زير آن اندك نور

با خيال خوش باز آمدنت

باز تنها بودم

ناگهان قطره اي از شمع چكيد

ومن شبزده باز

فكر فردا بودم

كه تو را خواهم ديد

وبه اين فكر دمي آسودم

غافل ازسوختن تنها شمع

كه دگر شمع نبود

         باد روياي من آن شب دزديد     .  

            

              " اين خشت خام از من است " 

         

  

                                           

                                                      

 

     

 

 

 

 

 

اي دوست كجايي

 

اي دوست كجايي

اين سينه پرآه است

زيرا ز سحرگاه دلم چشم براه است

تا باز بيايي

تا باز دلم نغمه ي اندوه سرايد

تا ظلمت شب از سرزلفت به درآيد

تا باز بگويند

انگار هنوز عشق به آخر نرسيده

آري دلم از سردي عشقت نرميده

اي كاش بداني

هر روز دلم بيشتراز هجر تو افسرد

دل با هوس آمدنت خواب شد و مرد

گر باز بيايي

داد همه ي عهد جواني زتو خواهم

بيني كه گرفتست سراپاي تو آهم

 

ازسروده هاي خودم

 

 

 

 

 

 

     یاد آن روز.....

 

ياد آن روز بخير

همه چيز عالي بود

آسمان مي باريد

باد غوغا مي كرد

خانه را مي كاويد

همه اينها به كنار

تو كنارم بودي

اين براي دل من كافي بود

همه چيز عالي بود

آن زمان مي شد گفت

لحظه ي اندك خوشحالي بود

ياد آن روز بخير

برگها در كف باد

قصه ي عشق تو را از لب من

زود مي فهميدند

هديه كردم به دو دستت گل ياس

ياس ها خنديدند

باد هم مي خنديد

دست من خالي بود

چشم تو پيش گل قالي بود

ياد آن روز بخير

همه چيز عالي بود

 

" از سروده های خودم "

 

 

  

خدا همیشه بوده و خواهد بود . اینو هممون می دونیم اما کمتر بهش توجه می کنیم . شاید می

ترسیم همیشه این مطلب تو ذهنمون باشه . چون اونوقت مسئولیتمون زیاد می شه .