نصف النهار گمشده

سپيد

سايه ي زيباي ابر هاي ولگرد

كه ديروز را به خاطر دارند

ديروز را كه سياه بودند

و از طعنه ي آسمان رنجيدند

ديروز كه اشك بود و درد

كه آسمان هم باريد

و امروز

در دل آسمان

چند تكه ابر سپيد

با صورت هايي آسماني

قلب هاي پر فروغ خويش را

جلوه گر مي كنند .

 

امروز تنهایم

و شاید فرداهم

خدا را چه دیدی

شاید من هم روزی پرواز کردم

مثل تو

که انگار دیروز هم

مثل امروز آسمانی بوده ایی

 

من

تو

ديگران

همه ي بينندگان بي شمار

هما نها كه در سايه اي بي رنگ

دستان تو و من را مي نگرند

تا هر وقت سبز شد

سياهي را با منتي ابدي

به آنها هديه دهند

من

تو

اينبار منهاي ديگران

سبز مي شويم به سان نيلوفرهاي سربلند

و ديگر مجالي نيست

سياهي منت بار ديگران را

گفت : مرا بخوانيد تا شما را بخوانم

 زيبا تر از پيش

شيوا تر از نواي مرغان بهشتي

گفتم : تا به حال جز صداي زميني نشنيده ام

تقليد نواي آسماني چگونه توانم ؟!

گفت : چرا تقليد؟

صلابت صداي خويش را ز چه انكار مي كنيد

وبعد آرام گفت : گاهي خود نيز از اين مخلوق در عجب مي مانم

" مهرداد "