نصف النهار گمشده

• محبوبه ی من دلبرم ای سرو خرامان                          
• ای مه که شدی در دل این شبزده مهمان
•  
• مشکل خم گیسوی تو تعبیر شب من                           
• آن دم که چونان خاطر من گشت پریشان
•  
• یاد آیدم آن روز که ناگه بگذشتی                                 
• بر بستر غمناک شبم با لب خندان
•  
• از تو همه تنازی و گیسوی فشاندن                             
• از من چه اثر ، هیچ جز این حالت حیران
•  
• زان لحظه به تاب است دلم زآتش مهرت                
• چون خار و خسی خسته تن و بی سر و سامان
•  
• خشکید ز هجران تو سبزینه ی شوقم                           
• هر چند که جوشد ز غمت دیده ی گریان
•  
• زنجیر دلم بر سر زلفت ز چه خواهی                           
• وقتی ز فراقت شده از سینه گریزان
•  

رباعیات سیاسی - فکاهی - ادبی - اجتماعی - مشنگی . 

از حمله ی روم تا تب ژرمن ها

آتش زده شد به دامن خرمن ها

لعنت به حمورابی و قانون ملل

ما کوفته ایم آب در هاون ها

 ***

باریکه ی غزه و حماس و عباس

ایران و یهود و غرب و یک حبه ی تاس

یک دو سه و چار و پنج نه شش را نیست

خالیست در این میان سر خلق الناس

 ***

از هندوکش و هرات تا مرز حلب

من یافت نموده ام بسی جنس جلب

این خاور وسطی که عرب بود و عجم

دارند ز هم ارث پدر را به طلب

***

آن بمب اتم که زد ناکازاکی را

در نطفه نکشت تخم چالاکی را

ماندند و بساختند مانا وطنی

آخر نشدیم فهم زد کی کی را ؟

 ***

اجلاس گروه هشت شانگهای و اکو

پنج بعلاوه ی یک و به نقلی هم دو

صندوق جهانی دلار و هیهات

من باز در انتظار دیدار گودو

 

پی نوشت : همش تقصیر علی آقا شد که ازم تعریف کرد .

حالم که خراب با تو خوب است ولی

خورشید دلم رو به غروب است ولی

این چشمه ی اشک گرچه بر گونه زلال

ته مانده ی آن عین رسوب است ولی

 

من درد تو درد درد هم خانه ی ماست

اندوه ولی کودک دردانه ی ماست

هم شانه ی هم به سوی فردا برویم

این کودک نحس بر سر شانه ی ماست

 

دیشب زده ام شراب و ذهن ام مغشوش

بوقی ممتد دارم ازین لحظه به گوش

آنقدر که گیج میزدم پیرهنم

جر خورد به میخ و میکنم حال رفوش

 

اینها که چرند تا چه پیش آید از این

چون پشته ی زنبور نه نیش آید از این

ترسم که اجل چو خواند این حرف گزاف

فلفور ز خویش سوی خویش آید از این

 

پی نوشت :

سلام

من تصمیم گرفتم با دیگرون کنار بیام

اصلا نه حرف من نه حرف شما

ریشمو قبول میزنم

منتها سیبیل ام رو میذارم چطوره ؟؟

 

اینم واسه قاب کردن گذاشتم . دوستانی که تمایل دارن میتونن یه عدد از این عکس رو قاب کنن بذارن دیوار اتاق شون . منتها اگه شب بد خواب شدن مقصر ما نیستیم . گفته باشم .

• بی ریش چگونه طی کنم من
• بیداد زمانه ی زبون را
• همرنگ جمیع خلق گردم
• وز سر بنهم من این جنون را
•  
• اصلاح نگردم ای جماعت
• بیهوده نصیحتم مگویید
• زین کرده خروج ازعرف و آیین
• کمتر سخن عوام جویید
•  
• دلگیر ز من مباش ای چرخ
• من نیز چو خلق بی پناه ام
• در پای مقام ات ای جفا کار
• والله که ریز تر ز کاه ام
•  
• اما چه کنم که اندر این جمع
• من فرد نشسته بر کنارم
• ای شهر ز محضرت چه پنهان
• در دل سخنی نهفته دارم
•  
• هنجار تو را نخواهم ای دهر
• اصلاح لباس و صورت و هوش
• برعکس جمیع دارم این دم
• من ریش و ردا و حال مدهوش
•  
•  شالوده ی شهر اعتدال است
• هنجار و رسوم عام مقبول
• من آن بپسندم اندر این بین
• کان نیست در این گزیده مشمول
•  
•  یک عمر بمانم آنچه هستم
• بی خود شده ایی شکسته سنت
• تا آنکه اصول پوچ این شهر
• روحم نکند اسیر منت

 

پی نوشت : من دارم به این باور می رسم که جماعت اطرافم یه مشت آدم خودکامه ی خود رای هستن . چرا به ریش من گیر میدین ؟ . این ریش جزو لوازم شخصی محسوب میشه . یه خورده معرفت داشته باشین آخه . ممنون .

این نقاشی رو دیشب کشیدم که منو با پای گچ گرفته نشون میده . شما چه نمره ایی بهم میدین ؟

 

برای هاجر رزم پا به خاطر خاطرات گم شده اش

 

پدر بزرگ عادت داشت قسمت اعظم روزش را روی " پوست فرش گوسفند " زیر آفتاب بنشیند و شعر های کهنی را که یادش مانده بود زمزمه کند .

گاهی کنارش می نشستم . گرم بود . آواز هایش به بز کوهی بر میگشت و به شکار و کوچ و .... چیزهایی که از دست داده بود . یک دستمال یزدی داشت که وقت چرت زدن روی صورت اش میگذاشت . ترسناک میشد . انگار می مرد . اما نه . صدای آرام خر و پف اش از آرامشی مرموز حکایت میکرد . گاهی برایم نقاشی میکشید . عموما بز کوهی . روی شاخ ها و ریش تاکید زیادی میکرد . طوری که از بقیه اجزاء پر رنگ تر به چشم می آمد .

پدر بزرگ یک روز مرد . یک روز آفتابی آرام دیگر بدنش گرم نبود . دستمالش هنوز روی صورت اش بود . اما اینبار بی صدا به خواب رفته بود . مادر بزرگ گریست . و پدر . و عموها . همه گریستند . زن ها آواز های کهنی را که در یاد داشتند زمزمه کردند . آواز ها مربوط میشد به بز کوهی ، شکار و پیرمردی که کوچ کرده بود .

پسر عموی به کما رفته

به هوش آمد

درست

غروب این جمعه ی مخصوص

شما بودید

چه فکر میکردید ؟؟؟

پی نوشت : سپاس خدای عزوجل را ....

هر شب را

در کنار هم

با تماشای تلویزیون به خواب می رویم

چه برنامه ایی

مهم تر از تکرار دو نفره ی زندگی

ما ثابت خواهیم کرد که هیچگاه

از تماشای این سریال مکرر

که حتی بازپخش آن

قسمتی جدید خواهد بود

دلزده نمی شویم