نصف النهار گمشده

تو هنوز براي من همان حقيقت بي تكلفي .

تو آرامش مقبره هاي اسطوره اي را در نگاهت متبلور ميكني .

هنوز هم با ديدنت خسته مي شوم .

و تو هنوز هم با جوانه هاي نارنج مي آميزي .

و كاش من برگي از نارنج بودم ؛ سبز ؛ ساده ؛ وروشن .

در عجبم كه زلف تو و باد چه رازي را در خود نهان دارند

كه اينگونه مرا هر روز بي خود تر از خويش با خود وا مي نهند .

افسوس كه اين ها همه حرف است وحرف در اين آشفته بازار بي خريدار .

كاش مي شد تو را خواست بي آنكه ندانست رسيدن به تو ممكن نيست .

كاش فقط يك بار مرا ميديدي ؟

چرا كه آن روز با اين حيات بي روح وداع ميكردم .

كاش بودي .

كاش ديوانه شدن اينقدر آزار دهنده نبود .

من گناهم ديوانگي ست

و تو گناهت …..

آه من چقدر هرزم

تو كه اصل وجودي

گناه را با تو نمي توان متصور شد .

تو پاكي و افسوس كه من

آلوده ي هزار فكر نسنجيده ام .

نوشتن از تو را آغازي نيست .

پاياني هم نيست

جز مرگ

كه مگر او مرا از تو وانهد

كه باز شك دارم اين كار او برآيد

نيامدي و ميدانم كه نخواهي آمد

حد اقل تا من زنده ام .

چرا كه ديدن تو بر من حرام آمده است .

پس اگر خواستي

با يك نگاه مرا نيست كن .

چرا كه من نيز چنين مرگي را آرزو دارم .

آنوقت مي آيي و شايد

روح تب دار مرا فرصتي دهند

تا هر سحرگاه

زلف بلندت را كه شانه مي كني

از پشت ذرات بي رمق مه نظاره كند .

مهرداد