نصف النهار گمشده

 

تا حالا فکرشو کردی ؟

                                  چه خوب میشه

که برگردی !!!!!!

 

 

در مسیر تو سبز می شوم

کنار پرچین هایی که منظره ی عبورند

من                                                                                                             

بی هیچ جذابیتی

به هرزگی شبدرهای متکثر میمانم ...

 

پی نوشت : شعری که دوست میدارم . شعری ناتمام

پی نوشت ۲ : به دیدن ام بیایید . به دیدنتان خواهم آمد . اگر چه کمی دیر .

 

یک حیاط که بوی مادربزرگ را میدهد

یک درخت چند صد ساله در حیاط

و اوروسی هایی

که رو به پلنگ های خسته گشوده میشوند

این

استراحتگاه کهنه ی ماست ...

 

پی نوشت : جای ما خوب است .حال ما هم ....

غذا واقعا خوب است .برخوردها واقعا اسف ناک

آسایشگاه باید به میراث فرهنگی سپرده میشد . بنایی بغایت زیبا که حس نوستالوژیک خیلی ها را برانگیخته .

ملالی هم نیست جز دوری شما .

 

 

برای رفتن عجله ایی نیست

برای رفتن عجله ایی نیست

وقتی مقصد

همان حصار خارداریست که بود

و پرستو ها هنوز

ابتدای نیامدن اند

آی سوماترا

سوماترا

پری دریایی مرا ندیده ایی؟؟؟

پی نوشت : خداحافظ همگی ..

 

 

آنجا که رسیدیم غروب بود . و سرد . و متروک . و کاج ها نیمه خواب بودند . اطرافم دیوار بود ، از جنس خشت .از رنگ سرخ . با تاج سیم . از نوع خاردار . و برجک هایی که از دریچه ی سردشان ، سربازی مات مینگریست .

تنها نبودم . کسانی شبیه خودم از راه رسیده بودند . فردا ما سرباز شده بودیم . با نگاه هایی نیمه مات . و بر خشت های سرخ ، خاطراتی تیره میخواندیم :

-          25/2/63 =مرودشت / ناصر خیر آبادی /هوانیروز همیشه قهرمان .برای رژه به تهران آمده ایم /خدا آخرو عاقبتمان را ختمه به خیر کند

-          پاهایم باد کرده اند . تف به همه چیز ....

-          8 / 4/73=چون میگذرد غمی نیست /امروز هم گذشت ...

-          17/11/75=نگهبانی تنبیهی 512 متروک . فقط خدا .

-          ما برای پوسیدن زیادی جوانیم چنار پیر...

-          بیست و ششمین روز هم گذشت . بقیه اش هم میگذرد رفیق .

-          دریای غم مادر...

-          درود بر شیره کرد ایلام /دره شهر

-          پول همه چیز را میبرد حتی عشق پاک را ....

-          بخوان من باحال ترین سرباز این یگان بودم .باور کن .22 /8/83

.

.

.

و خواندیم و خواندیم و خواندیم

و نوشتیم و نوشتیم و نوشتیم

تا دیوار خسته شد

و زمین ما را به رژه طلبید

و میگذشت ، با غم ، بی غم ، که چون میگذرد منطقی ست غمی نباشد ، اما بود

اینجا که رسیده ایم دو ماه از آن غروب سرد میگذرد . و کاج ها خواب خواب اند . و اطرافمان دیوار است . از جنس حرف . از جنس درد . با تاجی از کلاغان شوم . و برجک هایی که من – یا کسانی شبیه من – از دریچه ی سردشان به زندگی مات مینگریم .....

 

 

پی نوشت : نه . اینقدرها هم سیاه نیست . باور کنید .

پی نوشت : از مادر و ماه بانو و همه تشکر میکنم . از صمیم قلب .